Nie ma już “neutralnej” restauracji.

Serio.

Są dwa plemiona, które chcą tego samego, tylko inaczej:

spokojnie zjeść.

Jedni mówią:

“Chcę wyjść z dzieckiem i nie wejść w tryb przetrwania”.

Drudzy mówią:

“Idę do restauracji odpocząć od hałasu i cudzych dzieci”.

I obie strony mają rację.

Problem zaczyna się wtedy, gdy lokal udaje, że tematu nie ma.

Bo brak decyzji robi najgorszą rzecz na świecie:

wkurza wszystkich naraz.

Rodzic czuje ocenę i spojrzenia.

Para bez dzieci czuje, że zapłaciła za stres.

Kelner stoi po środku jak mediator na rozprawie rozwodowej.

A właściciel się dziwi, czemu opinie są “dziwne”.

 

 

Rozwiązanie nie polega na tym, żeby kochać dzieci albo ich nie cierpieć

Rozwiązanie to jasne zasady.

Czyli: wybierasz, co sprzedajesz.

Masz trzy sensowne modele. I każdy działa, jeśli jest spójny.

1) Godziny rodzinne, godziny spokojne

To jest najczystsze rozwiązanie, bo nie robisz wojny w jednym czasie.

Przykład:

11:30–16:30 “rodzinnie, luźniej, ciepło”

od 17:00 “bardziej spokojnie, bardziej dorośle”

Nie musisz tego krzyczeć w socialach.

Wystarczy, że zespół ma to w głowie, a komunikacja jest miękka:

“W tych godzinach mamy więcej rodzin, wieczorem goście szukają ciszy”.

To działa, bo część rodziców i tak przychodzi wcześniej.

A część par i tak przychodzi wieczorem.

Ty po prostu przestajesz udawać, że to jedno i to samo doświadczenie.

2) Strefowanie sali: jeden “bezpieczny stolik” i koniec dramatu

To, co podpowiedziałeś, jest bardzo sensowne:

masz konkretne miejsce, które minimalizuje tarcie.

Jak to wygląda w praktyce:

– stolik blisko ściany, nie w środku przejścia

– dalej od par “na randce”

– najlepiej blisko toalety i wyjścia, żeby rodzic nie robił spacerów przez całą salę

– jeśli masz miejsce: stolik przy większej przestrzeni, gdzie wózek nie blokuje ruchu

I to nie ma być “kącik zabaw”.

To ma być stolik, który mówi:

“Tu nikomu nie przeszkadzisz i my to rozumiemy”.

Kelner ma wtedy proste zdanie:

“Mamy miejsce, gdzie jest wygodniej z dzieckiem, tam będzie spokojniej i dla Was i dla innych”.

Nagle nie ma napięcia.

Bo to nie jest ocena rodzica.

To jest organizacja przestrzeni.

3) Mądra rodzinność, ale bez cyrku

Komentarze pokazują jedno: rodzice nie proszą o wesołe miasteczko.

Oni proszą o dwie rzeczy:

– przewidywalność

– życzliwość

Więc “mądra rodzinność” to nie są plastikowe zabawki na środku sali.

 

 

To są drobne rzeczy, które zdejmują stres:

jedna czysta, prosta rzecz na start

kolorowanka + kredki, ale nowe albo zadbane, nie smutne ogarki

albo menu, które jest też kolorowanką

krzesełka dla różnych wieku

nie tylko “dla bobasa”, ale też coś dla 4–6 latka, żeby nie siedział jak na stołku barowym

jedno danie, które nie jest nuggetsem

i nie jest też “steakiem dla dzieci”

tylko coś sensownego, co rodzic nie wstydzi się zamówić

przewijak i normalna toaleta

to jest detal, który robi w głowie rodzica: “tu mnie szanują”

To wszystko kosztuje mniej niż jedna płatna kampania.

A robi więcej niż tysiąc postów.

 

 

Najważniejsza rzecz: komunikacja, która nie upokarza żadnej strony

Bo cała wojna bierze się z poczucia:

“ktoś mnie lekceważy”.

Rodzic czuje:

“traktują mnie jak gorszego, bo mam dziecko i mniej zostawię”.

Gość bez dzieci czuje:

“ja płacę za spokój, a dostaję hałas”.

Twoje zasady mają zdjąć te emocje, zanim one wybuchną.

Przykład komunikatu, który działa i nie robi wstydu:

“W ciągu dnia mamy więcej rodzin, wieczorem stawiamy na spokojniejszą atmosferę. Chcemy, żeby każdy czuł się u nas dobrze”.

To jest uczciwe.

I nikt nie czuje się wyrzucony.

 

 

Bonus, który robi robotę w opiniach

Nawet jak jesteś “adult vibe”, to możesz zrobić jeden dzień w tygodniu “rodzinny lunch”.

I jasno to nazwać.

Ludzie lubią przewidywalność.

 

 

Puenta

Dzieci w restauracji to nie problem.

Problemem jest brak zasad.

Bo jak nie wybierzesz Ty, to wybierze przypadek.

A przypadek zawsze kończy się wkurzeniem obu stron.