XIX wiek to czas, gdy świat przyspieszył. 

 

Maszyny zaczęły zastępować ręce, a chleb – dotąd wyrabiany z czułością i doświadczeniem – zaczął schodzić z taśmy. To wtedy narodził się pierwszy „chemol” – pieczywo stworzone z myślą o ilości, nie o jakości.

 

W Londynie, Paryżu i Berlinie robotnicy stali w kolejkach po tani bochenek, który miał wytrzymać kilka dni, nie pleśnieć i nie kruszyć się. Nikt nie pytał, z czego jest zrobiony. Ważne, żeby był.

To był początek chleba bez duszy – pulchnego, białego, idealnie równego, ale bez smaku i charakteru.

 

Jak wyglądał „przemysłowy chleb”?

Maszyny do wyrabiania ciasta zastąpiły dłonie piekarzy.

Do mąki zaczęto dodawać chemiczne ulepszacze: ałun, kwasy, tłuszcze roślinne, żeby przyspieszyć proces i wydłużyć trwałość.

 

Skład przemysłowego bochenka z XIX wieku:

mąka pszenna typ 480,

drożdże prasowane,

sól,

woda,

tłuszcz roślinny,

węglan sodu (spulchniacz),

ałun (stabilizator koloru).

To był chleb, który wyglądał idealnie, ale nie pachniał domem.

 

W tym samym czasie rodził się bunt.

Rzemieślnicy nie chcieli pogodzić się z utratą sensu zawodu. Powstawały małe piekarnie, które mówiły: „nasz chleb jest powolny, naturalny, z zakwasu”.

Tak naprawdę to wtedy narodził się pierwszy ruch „slow bread”, choć nikt jeszcze tego tak nie nazywał.

 

Co z tego dla dzisiejszego piekarza?

Historia lubi się powtarzać.

Dziś znów jesteśmy w punkcie, w którym rynek zalewa masówka – foliowany chleb o pięknej etykiecie i pustym wnętrzu.

Ale z drugiej strony klienci coraz częściej szukają prawdy, zapachu, emocji.

To moment, by przypomnieć sobie o tym, co zgubiła rewolucja przemysłowa:

dotyk rąk przy formowaniu bochenka,

zapach zakwasu dojrzewającego nocą,

ciepło pieca, które nie da się podrobić piecem tunelowym.

 

Jak połączyć przeszłość z teraźniejszością?

Nie chodzi o to, żeby odrzucić nowoczesność.

Chodzi o równowagę.

Maszyna może pomóc, ale nie może decydować o smaku.

Zamiast walczyć z przemysłem – pokaż kontrast.

Na ladzie obok siebie postaw dwa chleby:

„Chleb przemysłowy – idealny kształt”

i

„Chleb rzemieślniczy – idealny smak”.

Niech klient sam wybierze.

 

Jak to pokazać w sieci?

Zrób prostą rolkę:

Kadr 1: szybki montaż – taśma, maszyny, hałas, plastikowe worki.

Kadr 2: cisza, ręce w mące, parujący bochenek.

Tekst: „Rewolucja przemysłowa odebrała chlebowi duszę. My ją pieczemy z powrotem.”

Bo rewolucja przemysłowa dała światu chleb dla tłumów.

 

A piekarz rzemieślnik daje chleb, dla człowieka.